Ile śmieci kosmicznych jest na orbicie?

W lipiec 2026: 2626 fragmentów śledzonych na żywo · ESA szacuje 1,2 mln+ obiektów >1 cm — CC-BY, „dane: Cosmik”

W lipiec 2026 wokół Ziemi śledzonych jest około 40 000 obiektów — z czego około 11 000 to aktywne satelity, a reszta to śmieci kosmiczne: martwe satelity, zużyte człony rakiet i odłamki. Europejska Agencja Kosmiczna szacuje znacznie większą, nieskatalogowaną chmurę — 1,2 mln+ obiektów powyżej 1 cm i 130 mln+ powyżej 1 mm. Cosmik śledzi na żywo 2626 skatalogowanych fragmentów z czterech największych zdarzeń rozpadu; obserwuj je na mapie 3D.

Ile śmieci, według rozmiaru

Większość odłamków jest zbyt mała, by śledzić je pojedynczo. Raport ESA Space Environment 2025 szacuje populację według rozmiaru:

≈54 000 obiektów powyżej 10 cm — wielkości pięści i większych. Prawie wszystkie skatalogowane i śledzone przez sieci obserwacyjne.
≈1,2 mln obiektów od 1 do 10 cm — od kulki do pięści. Zbyt liczne, by śledzić je pojedynczo, każdy może unieruchomić satelitę.
≈130 mln obiektów od 1 mm do 1 cm — nie do wyśledzenia, ale przy 28 000 km/h nawet drobinka farby znaczy okno.

Śledzone śmieci vs pełny katalog

Z ~40 000 obiektów skatalogowanych przez US Space Force i inne czujniki około 11 000 to aktywne satelity — reszta, rzędu 25 000–30 000, to śmieci: wycofane satelity, porzucone górne stopnie i odłamki po kolizjach. Ile to aktywne satelity, zobacz na ile satelitów na orbicie.

Na żywo z katalogu CelesTrak / NORAD, zaktualizowano 2026-07-22 12:56 UTC. Odświeżane co godzinę.

Czy śmieci kosmiczne spadają na Ziemię?

Tak — opór atmosfery stale ściąga śmieci z niskich orbit. Małe kawałki spalają się bez szkody; większe człony rakiet docierają do powierzchni kilkadziesiąt razy w roku, niemal zawsze nad oceanem lub pustym lądem. Cosmik z wyprzedzeniem oznacza te duże — odbierz alert o wejściu w atmosferę lub przeczytaj, co się dzieje, gdy satelita spada.

Dlaczego liczba ma znaczenie: syndrom Kesslera

Każda kolizja tworzy tysiące nowych fragmentów, z których każdy może wywołać następną — reakcja łańcuchowa zwana syndromem Kesslera. Dlatego agencje codziennie śledzą zbliżenia. Więcej kontekstu w problem śmieci kosmicznych.

Jak mierzony jest ten licznik

Liczba na żywo na tej stronie to liczba skatalogowanych fragmentów, które Cosmik śledzi z czterech największych orbitalnych zdarzeń rozpadu (Kosmos 1408, Fengyun-1C, Iridium 33 i Kosmos 2251), odczytywana co godzinę z publicznego katalogu CelesTrak / NORAD — tych samych danych co nasza mapa 3D. Szersze liczby — ~40 000 śledzonych obiektów oraz szacunki 1,2 mln / 130 mln według rozmiaru — pochodzą z raportu ESA Space Environment 2025 (model MASTER, dane do sierpnia 2024) i są podane jako szacunki, nie jako nasz licznik na żywo.

Zacytuj tę liczbę

Wszystko na tej stronie można swobodnie wykorzystać na licencji CC-BY 4.0 — w artykule, pracy, prezentacji lub zbiorze danych. Wystarczy podać „dane: Cosmik (gocosmik.com)” z linkiem zwrotnym. Liczby odświeżają się co godzinę. Potrzebujesz zestawienia na zamówienie? Napisz na hi@gocosmik.com.

dane: Cosmik (gocosmik.com), CC-BY 4.0

Najczęstsze pytania

Ile śmieci kosmicznych jest teraz na orbicie?

W lipiec 2026 na orbicie śledzonych jest około 40 000 obiektów, z czego ~11 000 to aktywne satelity, a reszta to śmieci. ESA szacuje 1,2 mln+ odłamków powyżej 1 cm i 130 mln+ powyżej 1 mm zbyt małych, by je śledzić. Cosmik śledzi na żywo 2626 skatalogowanych fragmentów z czterech największych zdarzeń rozpadu.

Ile jest kawałków śmieci kosmicznych?

Sieci obserwacyjne katalogują około 40 000 obiektów, ale modele statystyczne ESA dają znacznie więcej: ~54 000 obiektów powyżej 10 cm, 1,2 mln między 1 a 10 cm i 130 mln między 1 mm a 1 cm.

Czy śmieci kosmiczne spadają na Ziemię?

Tak. Opór atmosfery stale ściąga śmieci z niskich orbit; małe kawałki się spalają, a kilkadziesiąt większych stopni dociera do powierzchni rocznie, niemal zawsze nad oceanem lub obszarami niezamieszkanymi. Cosmik oferuje alerty o wejściu w atmosferę dla tych ważniejszych.

Czy śmieci kosmiczne mogą trafić w ISS?

Mogą, dlatego Międzynarodowa Stacja Kosmiczna okresowo odpala silniki, by omijać śledzone obiekty, a załogi czasem chronią się w kapsułach. Największe ryzyko stwarzają nie do wyśledzenia fragmenty 1 mm–1 cm; osłony wytrzymują najmniejsze uderzenia.